Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η ΚΟΡΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΜΑΣ


PROSCUTΤO DI PARMA: ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ 

17.10.2015




Η Ιταλία παράγει πολλά επώνυμα προϊόντα, αυτό όμως που στη κυριολεξία έχει κλέψει τις καρδιές μας,  είναι το "Proscutto di Parma". Σ' αυτή τη χώρα προσούτο ονομάζουν  όλα τα αλατισμένα ζαμπόν αέρος. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα "prosciugare" που σημαίνει ξηραίνω. Πολλές χώρες ανά το κόσμο παράγουν καπνιστό χοιρομέρι, το καλύτερο όμως και περισσότερο φημισμένο παγκοσμίως είναι το προσούτο της Πάρμας. 

Συγκεκριμένες ράτσες
Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες πάνω στους οποίους βασίζεται η παγκόσμια επιτυχία αυτού του εξαιρετικού αλλαντικού. Πρώτον η συγκεκριμένη ράτσα χοιρινών, δεύτερον η τεχνική της ωρίμανσης που ακολουθείται και τρίτον ο αέρας που το ξηραίνει και που κατά τους Ιταλούς είναι ίσως το σπουδαιότερο. 
Το προσούτο της Πάρμας γίνεται κυρίως από δύο ράτσες χοιρινών οι οποίες χαρακτηρίζονται από μακρυά πόδια και χοντρά μπούτια. Τα ταΐζουν με καλαμπόκι και ότι  υποπροϊόντα  παρμεζάνας περισσεύουν   από τις γύρω περιοχές των ξακουστών τυροκομείων, εξάλλου μη ξεχνάμε ότι το χοιρινό είναι παμφάγο. Αυτή η διατροφή κάνει τα ζώα να αποκτήσουν αρκετό λίπος, ώστε κατά τη διαδικασία της ξήρανσης το κρέας να διατηρεί  την υγρασία και να μην είναι σκληρό σαν πέτρα. 

Συγκεκριμένες περιοχές
Σύμφωνα με σχετικό νομοθετικό διάταγμα της Ιταλίας τα χοιρινά που προορίζονται για προσούτο ντι Πάρμα εκτρέφονται σε τέσσερις επαρχίες: 

     - Τη Λομβαρδία
     - Το Πιεμόντε
     - Το Βένετο 
     - Και φυσικά την Εμίλια-Ρομάνα όπου βρίσκεται η πόλη     
       της Πάρμα. 

Σύμφωνα με το νόμο τα χοιρινά σφάζονται στο τόπο της εκτροφής, σε ηλικία 10 έως 12 μηνών και αφού φθάσουν σε βάρος περίπου τα 140 κιλά. Από όποια από τις παραπάνω τέσσερις περιοχές και αν προέρχονται τα χοιρινά, αυτά πρέπει να ξεραθούν οπωσδήποτε στη Πάρμα στις εγκαταστάσεις των 200 μελών της συντεχνίας του προσούτου της Πάρμας.

Διαδικασία επεξεργασίας
Η διαδικασία της ξήρανσης είναι πολύ συγκεκριμένη και μεθοδική. Κατ' αρχάς χρησιμοποιούν μόνο τα πίσω μπούτια των ζώων τα οποία ζυγίζουν 10-15 κιλά το καθένα. Αρχικά αλατίζονται και μπαίνουν στο ψυγείο για διάστημα δύο εβδομάδων. Κατόπιν αλατίζονται εκ νέου και ξαναμπαίνουν στο ψυγείο για τρείς μήνες περίπου, έως το αλάτι απορροφηθεί τελείως. Το αλάτι ως γνωστόν με τις αντισηπτικές ιδιότητες που διαθέτει, είναι υπεύθυνο για την συντήρηση του κρέατος για μεγάλο διάστημα. Απαγορεύονται οποιεσδήποτε άλλες συντηρητικές ουσίες εκτός από αλάτι. Στο τέλος αυτής της περιόδου το μπούτι έχει χάσει περίπου το 15% του αρχικού του βάρους, από το σημείο αυτό και μετά τα μπούτια ωριμάζουν τουλάχιστον για 300 ημέρες, ελάχιστος χρόνος κατά νόμο, αν και πολλές φορές τα αφήνουν μέχρι και δύο χρόνια.

Χρόνος Ωρίμανσης
Ο χρόνος ωρίμανσης έχει να κάνει συνάμα με τα αρώματα που αποκτούν τα μπούτια από τον μυρωδάτο αέρα της περιοχής που ανεβαίνοντας τη περιοχή της Τοσκάνης περνά μέσα από τον ελαιώνα, τις καστανιές και τα πευκοδάση της κοιλάδας, παίρνοντας μαζί του τα υπέροχα αυτά αρώματα ενώ συγχρόνως αποβάλλει την υγρασία του. Αυτός ο μυρωδάτος  αέρας φθάνει στη περιοχή του Λαντσιράνο 25 χιλιόμετρα νότια της Πάρμας όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της κοινοπραξίας παραγωγών του προσούτου της Πάρμας. Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι σχεδιασμένες με κάθετες περσίδες που ελέγχονται ηλεκτρονικά, έτσι ώστε να στρέφονται κατά τέτοιο τρόπο για να δημιουργούν μια ενιαία ροή αέρα στα κρεμασμένα μπούτια, αερίζοντας τα και ωριμάζοντας τα.

Όταν το προσούτο ωριμάσει ειδικοί υπάλληλοι της κοινοπραξίας βυθίζουν μια αιχμηρή περόνη σε τέσσερα σημεία στο κάθε μπούτι και είτε το εγκρίνουν προς διάθεση, σφραγίζοντάς το με την ειδική κορώνα της Πάρμας είτε το απορρίπτουν. Από τα 8 εκατομύρια μπούτια απορρίπτονται περίπου το 10%. Τα απορριφθέντα δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλά, απλώς δεν είναι άριστα, δεν σφραγίζονται και πωλούνται φθηνότερα χωρίς να φέρουν την επωνυμία της Πάρμας.


Η ειδική κορόνα της Πάρμας που δίνει την έγκρισή της για την τελική διάθεση του προϊόντος στην αγορά. 

Ποιοτικά χαρακτηριστικά:
     -  Το προσούτο της Πάρμας πρέπει να έχει τη σφραγίδα του
        Δούλα της Πάρμας.
     -  Όσο πιο μεγάλο είναι το μπούτι τόσο το καλύτερο.
     -  Εάν έχετε έστω και την υποψία ότι μυρίζει σαν αμμωνία, 
        επιστρέψτε το αμέσως.
     -  Το χρώμα του πρέπει να είναι ροζ.
     -  Το λίπος δεν πρέπει να είναι ποτέ κίτρινο αλλά κάτασπρο και 
         ροζ στα σημεία όπου αγγίζει το κρέας.
     -  Πάντα κόβεται σε πολύ λεπτές φέτες.
     -  Σερβίρεται σε θερμοκρασία δωματίου.
     -  Βγάλτε το από το ψυγείο μια ώρα πριν την κατανάλωση.  


Τα μπούτια ωριμάζουν τουλάχιστον για 300 ημέρες, ελάχιστος χρόνος κατά νόμο, αν και πολλές φορές τα αφήνουν μέχρι και δύο χρόνια.

Κων/νος Σουλιώτης
17 Οκτωμβρίου 2015
   

ΤΑΛΑΓΑΝΙ


ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

4/06/2015


 

Το ταλαγάνι είναι χειροποίητο παραδοσιακό τυρί που παράγεται από 100% ελληνικό αιγοπρόβειο γάλα. Πήρε το όνομά του από την χειμερινή παραδοσιακή κάπα των βοσκών το ταλαγάνι. Ίσως είναι από τα πλέον αξιαγάπητα ελληνικά τυριά που με την επίδραση της φωτιάς στη σχάρα ή στο φούρνο ή στο τηγάνι απελευθερώνει όλο τον πλούτο των αρωμάτων του και την ιδιαιτερότητα της γεύσης του.

Είναι ένα πλούσιο τυρί που λόγω της σύστασής του, δεν αλλοιώνεται αλλά διατηρεί το σχήμα του και μετά το ψήσιμο, ενώ αποκτά μια απολαυστική μαστιχωτή υφή. Η πλούσια  αρωματική γεύση του  εντυπωσιάζει με τις ιδιαίτερες νότες δυόσμου που του προσδίδουν φρεσκάδα εξοχής.


Ο εύκολος τρόπος να το απολαύσει κάποιος είναι να το κόψει σε ροδέλες ιδίου πάχους μετά σε αντικολλητικό τηγάνι χωρίς λάδι για 2-3 λεπτά αρχικά σε δυνατή και στη συνέχεια σε μέτρια φωτιά, μέχρι να ροδοκοκκινίσουν. Ταιριάζει πολύ με λευκά ξηρά κρασιά με ζωηρό και αρωματικό χαρακτήρα, όπως μια μαλαγουζιά ή ένα "Sauvignon Blanc", αλλά και με μια μπύρα Pilsner ή ένα τσίπουρο.

Μια απλή πράσινη ανοιξιάτικη σαλάτα με μυρωδικό λαδολέμονο, μεταμορφώνεται  σε γαστρονομική εμπειρία αν προσθέσουμε μερικά κομμάτια ψημένο ταλαγάνι.


Αποτελεί ιδανικό ορεκτικό για τους εραστές του μπάρμπεκιου, ψημένο σε χοντρές φέτες στα κάρβουνα αποκτά μια ιδιαίτερη καπνιστή γεύση που θα ταιριάξει θαυμάσια με ένα φρουτώδες βελούδινο Αγιωργίτικο  ή ένα "Merlot".


Επεξεργασμένο κείμενο από περιοδικό Γαστρονόμος
Κων/νος Σουλιώτης

   

TA ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΑ ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ


ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ, ΕΝΑ ΕΥΓΕΝΕΣ ΛΑΧΑΝΙΚΟ

17.05.2015 


Αυτό το εξαίρετο λαχανικό με το ιδιαίτερο σχήμα που μοιάζει με αιχμή δόρατος τα τελευταία χρόνια κάνει αισθητή τη παρουσία του και στη δική μας ελληνική κουζίνα που ομολογώ, μέσα από άλλες της προτεραιότητες, ξέχασε να το ανακαλύψει και να το αναδείξει έγκαιρα. 
Αν ερευνήσουμε την ιστορία, τα  σπαράγγια (Asparagus officinalis) είναι γνωστά από την αρχαία Αίγυπτο καθώς έχουν αποκαλυφθεί τοιχογραφίες στις πυραμίδες που χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.χ. 

Περί το 2000 π.χ. πιστεύεται ότι καλλιεργήθηκαν στην Μ. Ασία, ενώ πολύ αργότερα   την εποχή δηλ. των Ρωμαίων, ήταν γνωστά ως  φάρμακο για τον οδοντόπονο, τις καρδιοπάθειες, καθώς και για τα τσιμπήματα των εντόμων. 
Στη συνέχεια με τη πάροδο του χρόνου τα ανακαλύπτουμε στη Βόρεια Ευρώπη και από εκεί στη Β. Αμερική. Στην Ευρώπη καλλιεργήθηκε η παραγωγή λευκών σπαραγγιών, ενώ στη Βόρεια Αμερική η ποικιλία των πράσινων σπαραγγιών.

Στην Ελλάδα εμφανίστηκαν ως άγριο, αυτοφυές φυτό σε πολλές υγρές και ημιορεινές περιοχές με την ονομασία «βλαστάρια». Είναι πολυετές αναρριχώμενο ή χαμηλό θαμνώδες φυτό με πολλά αγκάθια, πράσινου χρώματος που μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 2,5 μέτρα ύψος. Έχει μακρύς φυλλοφόρους σκουροπράσινους και μαυριδερούς βλαστούς με λεπτά φύλλα σαν βελόνες που βγαίνουν απευθείας από το χώμα. Βγάζει πράσινο-κιτρινωπά άνθη και μικρούς καρπούς κόκκινου χρώματος σαν μούρα. Η αξία του εκτιμήθηκε γρήγορα, αφότου βγήκε στη παραγωγή, για τις εξαιρετικές φαρμακευτικές και διαιτητικές του ιδιότητες, γι' αυτό και άρχισε η εντατική καλλιέργειά του.

Περιέχουν βιταμίνες Α, Β, C, E, νιασίνη, μέταλλα, στεροειδή, γλυκοζίτες, ασπαραγίνη, φλαβονοειδή, και εκτιμώνται ιδιαίτερα για τις διαιτητικές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες του ενώ παρέχει ισχυρή αντικαρκινική δράση. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των προβλημάτων της ουροδόχου κύστης και των νεφρών, επίσης για την αρθρίτιδα, ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια, τους ρευματισμούς και την ποδάγρα. Έχει την ιδιότητα να ρυθμίζει τους παλμούς της καρδίας. Ένα ολόκληρο φαρμακείο θα λέγαμε!

_____________________________________________________________________________


Τα σπαράγγια είναι ένα φίνο έδεσμα που τα τελευταία χρόνια εκτιμάται ιδιαίτερα και από την Ελληνική κουζίνα και πρωταγωνιστεί σε πολλές συνταγές

_____________________________________________________________________________

Η συγκομιδή τους γίνεται από το Φεβρουάριο μέχρι το Μάιο, όταν τα βλαστάρια είναι τρυφερά και αποκτήσουν το επιθυμητό μέγεθος 10-15 εκατοστά. Προτιμότερο είναι τα σπαράγγια να καταναλώνονται την μέρα συλλογής τους. Τα σπαράγγια καλλιέργειας, τα βρίσκουμε πρακτικά όλο το χρόνο, αλλά όπως προαναφέραμε η άνοιξη είναι η εποχή τους. 

Kαθαρίζουμε το μίσχο τους λίγα εκατοστά κάτω από την κορυφή, ξύνοντας την εξωτερική φλούδα με τον ειδικό αποφλοιωτή και κόβουμε 2 εκ. περίπου από το τελείωμα, ανάλογα με το πόσο τρυφερά είναι. Μόλις βράσουν, συνήθως 7'-10' τα βυθίζουμε σε παγωμένο νερό, για να διατηρήσουν το έντονο πράσινο χρώμα τους και τα στεγνώνουμε επάνω σε πετσέτα. Στη συνέχεια τα σοτάρουμε ή τα περνάμε από το γκριλ. Σε διαφορετική περίπτωση τα διατηρούμε μέχρι δύο ημέρες στο ψυγείο, κατά προτίμηση μέσα σε πετσέτα ή απορροφητικό χαρτί. Μπορούμε να τα καταψύξουμε, κλεισμένα μέσα σε πλαστικές σακουλίτσες.

Πηγές:
www.must.gr
www.imerisia.gr


Κων/νος Σουλιώτης

ΤΑ ΤΥΡΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ

ΡΟΚΦΟΡ:  Ο Βασιλιάς είναι εδώ

Ο βασιλιάς είναι μπλε

Τα τυριά με τις μπλέ και πράσινες αποχρώσεις και τις extrim γεύσεις έχουν αρκετούς εχθρούς από τη μια,  μα και πολλούς φίλους από την άλλη, ή θα τα αγαπήσεις ή θα τα μισήσεις. Τα τυριά αυτής της κατηγορίας είναι ίσως το τυπικότερο παράδειγμα μετατροπής του γάλακτος σε βελούδινη μάζα, μαλακή ή σκληρή, με έντονα μεταλλικά στοιχεία, επιθετική ή συγκρατημένη αλμυρότητα, ανάλογα με την περιοχή παραγωγής, μύτη έντονη έως αφόρητη και επίγευση που κρατά πολύ χρόνο για να σου θυμίζει πως το μπλε τυρί είναι εδώ.

Το χρώμα στα μπλε τυριά προέρχεται από τον μύκητα "Penicillium roqueforti" που δημιουργεί το «μούχλιασμα» κατά τη φάση της ωρίμανσης, και είναι ακριβώς αυτό που δίνει και τη χαρακτηριστική γεύση τους. Το χρώμα διαφοροποιείται από βαθύ μπλε μέχρι ανοιχτό πράσινο, μοβ ή και διάφορες αποχρώσεις του. Βέβαια  ο όρος «μπλε τυρί» δεν σημαίνει τίποτα. Για την ακρίβεια, τα τυριά που πωλούνται απλώς ως «μπλε» είναι εργαστηριακές απομιμήσεις των καλών μπλε, των οποίων μάλιστα η τιμή είναι αρκετά υψηλή γιατί, όταν παράγονται σε σοβαρό επίπεδο και  είναι ελεγχόμενα, αυτό που λέμε ΠΟΠ δηλαδή, ενώ η παραγωγή τους είναι σχετικά μικρή. 

Πως δημιουργείται όμως η χαρακτηριστική μούχλα. Αρχικά εισάγεται μια ομάδα από μύκητες στο γάλα, το οποίο αρχίζει να ξινίζει δηλ. η λακτόζη του γάλακτος μετατρέπεται σε λακτικό οξύ. Αμέσως μετά  έρχεται η σειρά της πυτιάς η οποία μπορεί να είναι είτε από το στομάχι του ζώου είτε τεχνιτή. Πρόκειται για ένα ένζυμο το οποίο δρα ως συνδετικό στοιχείο και δίνει στο ξινισμένο γάλα την υφή του γιαουρτιού. Στη συνέχεια το τυρόπηγμα αυτό κόβεται σε κομμάτια και αρχίζει ο διαχωρισμός του από τα τυρόγαλα. Ύστερα το δεμένο γάλα θα μπει σε φόρμες, θα προστεθεί το αλάτι ή θα μπει σε άλμη και θα αρχίσει η ωρίμαση. 
________________________________________________________________________

Η μούχλα απλοποιεί τη δομή του τυριού σπάζει τη σκληρότητα του, προσδίδει έντονη γεύση και μυρωδιά καθώς και βελούδινη υφή. 

________________________________________________________________________

Παραδοσιακά η διαδικασία του «μουχλιάσματος» θα ξεκινούσε στο σημείο αυτό, αλλά επειδή πια τα μπλε τυριά είναι "big business"  και τίποτα δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη, η μούχλα που παράγεται από τους μύκητες Penicillium roqueforti έχει εισαχθεί στο τυρί από την αρχή της διαδικασίας του τυροπήγματος, αλλά ενεργοποιείται με τεχνητά μέσα σε αυτό το χρονικό σημείο. Δηλαδή, αφού το τυρί δέσει καλά, δημιουργούνται με ένα μεταλλικό εργαλείο πολλές μικρές τρύπες για να εισαχθεί οξυγόνο, να ενεργοποιηθεί η «αποικία», όπως αποκαλείται, των μυκήτων και να αρχίσει να παράγει τη μούχλα από μέσα προς τα έξω. Η μούχλα απλοποιεί στην πραγματικότητα τη δομή του τυριού, σπάζοντας τη σκληρότητά του, προσδίδοντάς του ταυτόχρονα την έντονη γεύση, τη μυρωδιά και τη βελούδινη υφή που συνήθως ταυτίζουμε με τα μπλε τυριά. Πρόκειται για μια οργανική και ισορροπημένη σχέση παραδοσιακών τεχνικών με σύγχρονα μέσα και εργαλεία, συνοδευμένη από μια παραγωγική ευαισθησία απέναντι στον τόπο και τον χρόνο. 
Roquefort Le cos,  Γαλλία
Πρόβειο, με έντονη μύτη, πλούσια γεύση και πικάντικο 
φρούτο στη γλώσσα, εμπλουτισμένο με αλάτι και 
βούτυρο. Παράγεται απόκλειστικά στην περιοχή 
Ροκφορ-σιρ-Σουλζόν. (ΠΟΠ*)
Το πιο γνωστό μπλε είναι το ροκφόρ. Παράγεται από πρόβειο γάλα στις σπηλιές του "Mont Combalou" στη νότια Γαλλία και η παραγωγή του προστατεύεται από το 1411. Οι φλέβες του είναι έντονες και μοιάζουν σαν να έχει προστεθεί κάποιο πράσινο μυρωδικό μέσα στο τυρί. Ίσως για τον λόγο αυτό οι Γάλλοι το αποκαλούν «μαϊντανοποιημένο». Γευστικά αντιστέκεται στα πάντα και ίσως η κατανάλωσή του είναι προτιμότερη με ένα ποτήρι κόκκινο ή γλυκό κρασί. Το μυστικό του βρίσκεται στη «μούχλα» που υπάρχει στις σπηλιές, κοντινό συγγενή της φαρμακευτικής πενικιλίνης. Η περίοδος που τα πρόβατα παράγουν γάλα στην περιοχή είναι έξι μήνες τον χρόνο και το κάθε πρόβατο θα δώσει περίπου 200 λίτρα γάλα, αρκετά για να παραχθούν 60 κιλά τυριού ανά πρόβατο. 

Είναι σημαντικό ότι το γάλα πρέπει να φτάσει στο τυροκομείο μέσα σε τέσσερις ώρες από τη συλλογή του και αφού ελεγχθεί για μικροοργανισμούς, κάτι που διαρκεί σχεδόν πέντε ώρες, να αρχίσει η παραγωγή του τυριού. 

Stilton Nottinghamshire, Αγγλία
Με δυνατή μυρωδιά και έντονες μπλε φλέβες, που 
δημιουργούνται από την εισαγωγή οξυγόνου στο 
κέντρο του καθώς ωριμάζει. Συνδυάζεται ιδανικά 
με φρούτα και ξηρούς καρπούς. (ΠΟΠ*)
Το στίλτον είναι το βρετανικό μπλε τυρί, φτιάχνεται από παστεριωμένο αγελαδινό γάλα και μπορεί να παραχθεί μόνο στις περιοχές του Ντέρμπισαϊρ, του Λέιτσεστερσαϊρ και του Νότιγχαμσαϊρ. Οι παραγωγικές του ρίζες πάνε πίσω στο 1700, η γεύση του είναι περισσότερο ήρεμη από του ροκφόρ και παράγεται σε κυλίνδρους των οκτώ κιλών από πέντε μόνο παραγωγούς. Πρόκειται για τα τυροκομεία Colston Bassett Dairy, Cropwell Bishop, Long Clawson Dairy, Tuxford & Tebbutt Creamery και Websters. Ακούγεται περίεργο, αλλά το στίλτον δεν μπορεί να παραχθεί στην πόλη του Στίλτον, που έγινε ιστορικά το κέντρο διανομής του μπλε τυριού της περιοχής και έτσι αποδόθηκε σε αυτό το όνομά της. Για κάθε οκτάκιλο κύλινδρο στίλτον χρειάζονται περίπου 78 λίτρα γάλακτος, που πρέπει να προέρχεται από την περιοχή. Πρόκειται για ένα τυρί που δεν ωριμάζει πολύ χρόνο –με εξαιρέσεις βέβαια– και συνήθως καταναλώνεται σε ηλικία 12 έως 14 εβδομάδων. Οι τεχνητοί θάλαμοι ωρίμασης αποτελούν και τη βασική διαφοροποίηση από τα ροκφόρ. Επίσης, το στίλτον έχει πολύ χαμηλότερη περιεκτικότητα σε υγρασία από το ροκφόρ, λιγότερο αλάτι και κατά συνέπεια μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε λιπαρά και πρωτεΐνη. Αυτό του δίνει και την έντονα κρεμώδη υφή. Γευστικά το στίλτον μάς δίνει έντονες αποχρώσεις μανιταριού σε συνδυασμό με μέλι, μελάσα, δέρμα και πολύ καπνό. 

Gorgonzola Lombrdia, Ιταλία
Πολύ κρεμώδες, γλυκό, με γεύση πολύπλοκη, μπλε φλέβες 
και υφή από πολύ μαλακή μέχρι ημίσκληρη. Συνοδεύει 
δεκάδες πιάτα της μιλανέζικης κουζίνας 
αλλά και φρούτα. (ΠΟΠ*)
Η ιταλική γκοργκοντζόλα παράγεται από αγελαδινό γάλα στις πεδιάδες της Λομβαρδίας. Το τυρί αυτό το βρίσκουμε σε δύο βασικές κατηγορίες, το πολύ φιλικό στο στόμα και νεανικό dolce και το αρκετά ωριμασμένο stagionato, piccante ή di monte, το οποίο έχει μεγάλη ένταση στη γεύση. Το dolce, το οποίο είναι το τυρί που πωλείται στη χώρα μας ως γκοργκοντζόλα, είναι ιδανικό για χρήση στη μαγειρική και τις σαλάτες, ενώ είναι καταπληκτικό στις πίτσες. Τα κεφάλια της ξεπλένονται με άλμη κατά τη διάρκεια της ωρίμασης και αυτό της δίνει και την ιδιαίτερη μυρωδιά. 

Cabrales Asturias, Ισπανία
Η ανάμειξη αγελαδινού, πρόβειου και κατσικίσιου 
γάλακτος προσδίδει πολυπλοκότητα, το αλάτι 
και το πιπέρι έχουν την τιμητική τους, ενώ 
διακρίνεται και μια έντονη οξύτητα. (ΠΟΠ*)
Στην Ισπανία το μπλε τυρί ονομάζεται καμπράλες και είναι ίσως το περισσότερο δύστροπο μπλε απ' όλα, κυρίως λόγω της έντονα πικάντικης γεύσης του. Παράγεται από αγελαδινό γάλα ή ανάμεικτο αγελαδινό και πρόβειο και συνήθως καταναλώνεται μόνο του.







Πηγή: www.imerisia.gr
Επεξεργασία κειμένου Κώστας Σουλιώτης
10 Μαρτίου 2015


Η ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΚΡΕΑΤΟΣ

Ξηρά ωρίμανση = ένταση στη γεύση

 (Οι chef αναζητούν διαρκώς νέους τρόπους για να ικανοποιήσουν τα γούστα των πελατών τους)
(επεξεργασμένο κείμενο από το www.spoons.gr)
Screen Shot 2013-12-27 at 08.05.23
Το ίδιο κομμάτι βοδινού κρέατος σε διαφορετικούς χρόνους ξηράς ωρίμανσης.


Μέχρι τώρα ξέραμε ότι η ωρίμανση ή καλύτερα το σίτεμα του κρέατος ήταν υπόθεση ολίγων ημερών από τη στιγμή της σφαγής του έως την ημέρα της κατανάλωσης του. Οι chef ανά τον κόσμο στη προσπάθειά τους για βελτίωση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των πρώτων υλών, αναζητούσαν και αναζητούν διαρκώς  νέους τρόπους για να ικανοποιήσουν τα γούστα των πελατών τους.Τελευταίως έχουν στραφεί στην τεχνική της ξηράς ωρίμανσης του βoδινού κρέατος. Η ιδέα που έχε δοκιμασθεί παλαιότερα και δεν είναι βέβαια καινούρια, είναι η απαλλαγή του κρέατος από ένα μέρος της υγρασίας του που περιέχεται σε ποσοστό 72%. Σήμερα δραστηριοποιούνται διάφορες εταιρείες που ειδικεύεται στην παλαίωση βοδινού κρέατος εδώ και 90 χρόνια, καθώς επίσης και διάφοροι chef. Εάν επισκεφθεί κάποιος τις εγκαταστάσεις τους προκειμένου να μυηθεί  στα μυστικά του παλαιωμένου (σιτεμένου) κρέατος θα εκπλαγεί ευχάριστα καθώς ο χώρος της παλαίωσης είναι ένας τεράστιος χώρος - ψυγείο με ανάμεικτες μυρωδιές που αναδύονται στο χώρο όπως φασκόμηλο, ζεστό βούτυρο, φιστίκια και αίμα.

Στις εγκαταστάσεις αυτών των χώρων παλαίωσης εισάγονται φρέσκα κομμάτια κρέατος που στην αρχή είναι λαμπερά και υγρά και στη συνέχεια ωριμάζουν διαφοροποιώντας το χρώμα τους προς το σκούρο κόκκινο που στο τέλος προσομοιάζει σε αυτό του καβουρντισμένου καφές ενώ η μυρωδιά τους γίνεται πιο γλυκιά και στρογγυλή.

Για την διαδικασία της ωρίμανσης η χημεία παίζει τον πρώτο ρόλο, η ωρίμανση δημιουργείται με τη δράση διαφόρων ενζύμων πάνω στις πρωτεΐνες του κρέατος. 
Καθώς το κρέας ηρεμεί, τα ένζυμα που υπάρχουν στα κύτταρα των μυών ελευθερώνονται και διασπούν τις πρωτεΐνες σε αμινοξέα ενώ κάποια απ’ αυτά δημιουργούν το "ουμάμι" (νοστιμιά) δίνοντας βάθος στη γεύση. Μετατρέπουν τους λίγους υδατάνθρακες που έχει το κρέας σε σάκχαρα κι έτσι το κρέας γίνεται γλυκύτερο. Ακόμα, διασπούν τους συνδετικούς ιστούς γύρω από τις πρωτεΐνες και κάνουν το κρέας τρυφερότερο.
Όλα αυτά μπορούν να συμβούν αρκεί να δώσουμε στο κρέας χρόνο, είτε βρίσκεται σ’ ένα χώρο ξηράς ωρίμανσης, είτε αεροστεγώς κλεισμένο σε ειδική συσκευασία μαζί με τα υγρά του που ονομάζεται υγρή ωρίμανση. Στην περίπτωση της υγρής ωρίμανσης  όταν αποσύρεται  το κρέας από την πλαστική συσκευασία  και στη συνέχεια αυτό ωριμάζει σε ξηρό περιβάλλον τότε αρχίζει να μαζεύει και το νερό που βρίσκεται μέσα του βγαίνει προς τα έξω, οι γεύσεις συμπυκνώνονται, όπως όταν ελαττώνεις τα υγρά σε μια σάλτσα.
Είναι μια διαδικασία ελεγχόμενης αποσύνθεσης καθώς το κρέας δεν αλατίζεται ή παστώνεται όπως το χοιρινό και τα αλλαντικά, έχει όμως  ένα σοβαρό, οικονομικό ρίσκο, είναι τόσο λεπτές οι ισορροπίες της ωρίμανσης που υπάρχει περίπτωση να καταστραφεί η ωρίμανση και να υπάρξει μεγάλη οικονομική ζημιά. 


VEZENE Αβγοτάραχο Λευκάδας και σασίμι από κόντρα φιλέτο 13χρονης αγελάδας ράτσας Rublia Gallega 120 ημερών ωρίμασης. Η έμπνευση του σεφ: «Το αβγοτάραχο εξισορροπεί τη γλυκιά γεύση φουντουκιού από την ωρίμαση του κρέατος». —Vezené, Σεφ/χασάπης/ιδιοκτήτης Ari Vezené, www.vezene.gr
_________________________________________________________________________
Όσον αφορά την υγιεινή, οι επιστήμονες του πανεπιστημίου του Wisconsin-Madison που ερεύνησαν το θέμα, έβγαλαν το συμπέρασμα ότι αν η διαδικασία γίνει σωστά, η ξηρά ωρίμανση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα του κρέατος.  Δεν πρόκειται για μια πολύπλοκη επιστήμη αλλά χρειάζεται πειθαρχία για να φροντίζεις το κρέας και να ρυθμίζεις τις παραμέτρους αντίστοιχα. Πρώτα, πρέπει να γνωρίζουμε  το πως αντιδρούν τα διαφορετικά είδη κρέατος στη διάρκεια του χρόνου. Τα πιο λιπαρά μπορεί να δεχθούν πιο μακρόχρονη ωρίμανση. Τα ζώα που τράφηκαν με χορτάρι σηκώνουν λιγότερο χρόνο ξηράς ωρίμανσης. Το κρέας τους περιέχει διαφορετικά λίπη απ’ ότι αυτά που τράφηκαν με ξηρά τροφή και δεν οξειδώνεται τόσο καλά. Συνεπώς πρέπει να υπάρχει γνώση για το πώς τράφηκε το ζωντανό ακόμα και επικοινωνία με την φάρμα εκτροφής του.
Αν ξεπεραστεί ο χρόνος ωρίμανσης  έχουμε δυσάρεστα αποτελέσματα και το κρέας καταστρέφεται. Χρειάζεται επίσης να παρατηρεί κάποιος, το πως δημιουργείται η εξωτερική κρούστα στο κρέας που ωριμάζει. Υπάρχει κίνδυνος να εγκλωβιστεί η υγρασία, πολύ αργά και μπορεί να εκτεθεί το εσωτερικό μέρος σε σήψη.

Η ωρίμανση (σίτεμα) του κρέατος γίνεται για να βελτιωθεί η τρυφερότητα και η γεύση του, έτσι ώστε αν μαγειρευτεί σωστά να είναι πιο ικανοποιητικό για τον καταναλωτή. Η σωστή ωρίμανση του βόειου κρέατος επιφέρει αλλαγές στο κρέας που πολλοί καταναλωτές επιθυμούν. Κατά την ωρίμανση του βοείου κρέατος, τα τεμαχισμένα τεμάχια ελέγχονται καλύτερα και διατηρούνται σε θερμοκρασία ψύξης τέτοια ώστε να επιτρέπει τις "φυσικές διαδικασίες" για τη βελτίωση της γεύσης και της τρυφερότητας του.

Πηγή: www.spoons.gr

Επεξεργασμένο κείμενο
27 Φεβρουαρίου 2015
Κων/νος Σουλιώτης


ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΡΥΖΙ

  Τύποι και είδη Ρυζιών - είδη μαγειρέματος 

Διάφορες ποικιλίες ρυζιού
Δεν είναι εξακριβωμένο που πρωτοεμφανίστηκε το ρύζι. Άλλοι θεωρούν τόπο που γεννήθηκε την Ασία και άλλοι την Αφρική. Στην Ευρώπη το μετέφεραν οι στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την κοιλάδα του Ινδού. Οι Ρωμαίοι το ήξεραν, αλλά δεν το καλλιεργούσαν. Σε Ελλάδα και Κύπρο η καλλιέργεια του αναπτύχθηκε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα καλύπτει όχι μόνο τις ανάγκες της εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά επαρκεί και για την εξαγωγή του.
Το ρύζι αποτελεί διατροφική επιλογή για εκατομμύρια κόσμου καθημερινά, από την Κίνα, την Ιαπωνία και την Ταϋλάνδη, μέχρι το δυτικό κόσμο, είτε ως συνοδευτικό είτε ως κύριο πιάτο. Είναι το προϊόν με την μεγαλύτερη κατανάλωση παγκοσμίως. Η κάθε συνταγή του όμως θέλει και την κατάλληλη ποικιλία για να δώσει το τέλειο αποτέλεσμα.
Είναι πλούσιο σε σύνθετους υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, βιταμίνες και άλλα ανόργανα στοιχεία. Το ρύζι είναι εύπεπτο, δεν προκαλεί αλλεργία και σε αντίθεση με το σιτάρι, δεν περιέχει γλουτένιο. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που χρησιμοποιείται και ως πρώτο δημητριακό των μωρών. Δεν περιέχει χοληστερόλη και άλλα λίπη, ούτε νάτριο, ενώ είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες, κάλιο, μαγνήσιο, φώσφορο, σίδηρο, βιταμίνες Β και βιταμίνη Ε. Έρευνες έχουν δείξει ότι, η ποικιλία κόκκινου ρυζιού αν καταναλώνεται συχνά, μπορεί να μειώσει τα επίπεδα χοληστερίνης στο αίμα. 

Οι κυριότερες ποικιλίες του ρυζιού είναι :

Λευκό ρύζι: Προέρχεται από το άλεσμα και το γυάλισμα του καστανού ρυζιού, χάνοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος των θρεπτικών του συστατικών. Υφίσταται τη μεγαλύτερη επεξεργασία από όλους τους τύπους ρυζιού. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα γνωστά μας καρολίνα, νυχάκι, γλασέ. Το καρολίνα είναι μεσόσπερμο, κολλώδες ρύζι το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για ριζότο, γεμιστά, σαλάτες, επίσης είναι κατάλληλο για πιλάφι και φαγητά φούρνου. Το γλασέ είναι στρογγυλόσπερμο ρύζι και το χρησιμοποιούμε κυρίως για σούπες, ντολμαδάκια ή στα γεμιστά, ε
νδείκνυται για σούπες, (τις κάνει πιο πηχτές και πολύ νόστιμες) και γλυκά, όπως το ρυζόγαλο.  Τέλος το νυχάκι είναι μεσόσπερμο, επίσης, κολλώδες ρύζι που το χρησιμοποιούμε κυρίως για ριζότο, γεμιστά αλλά και σαλάτες.

Parboiled: Γνωστό και ως bonnet. Το ρύζι με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα, που οφείλεται στην ειδική επεξεργασία του καρπού με ατμό, με αποτέλεσμα συστατικά του φλοιού να περνούν και στον κόκκο. Παραμένει σπυρωτό κατά το μαγείρεμα και ο χρόνος παρασκευής του είναι σχεδόν ίδιος με του άσπρου, ιδανικό για πιλάφι. Αποτελεί εξαιρετικό συνοδευτικό των κυρίως πιάτων.

Arborio: Είναι Ιταλικής προέλευσης ρύζι, στρογγυλόσπερμο, κολλώδες και χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την παρασκευή ριζότου. 
Καλλιεργείται στις παραποτάμιες περιοχές του ποταμού Πάδου της Βορείου Ιταλίας. 

Ο ποταμός Li που βρίσκεται στην επαρχία Guangxi της Κίνας ονομάζεται «το ποτάμι των ποιητών και των ζωγράφων» περιβάλλεται από απίστευτα τοπία με καταπράσινους λόφους, κωνικές κορυφές ασβεστόλιθου
 και καλλιέργειες ρυζιού.
Αρωματικά:Είναι το basmati και το jasmin. Είναι γνωστά για το ιδιαίτερο άρωμά τους αλλά και την ευχάριστη γεύση τους. Τα χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δώσουμε στα πιάτα μας ανατολίτικη νότα. Το basmati είναι μεγαλόκοκκο ρύζι, πολύ δημοφιλές λόγω του αρώματος, της γεύσης και της υφής του. Μεγάλο μέρος του ρυζιού basmati που πωλείται σε όλο τον κόσμο καλλιεργείται στην Ινδία και το Πακιστάν. Οι κόκκοι δεν κολλάνε μεταξύ τους όταν είναι μαγειρεμένο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πιλάφι, σαλάτες καθώς και μια ποικιλία από μαγειρευτά φαγητά με σάλτσες και κάρυ. Το ρύζι Jasmine, από την άλλη, είναι μια ποικιλία ρυζιού μακρόσπερμου που καλλιεργείται στην Ταϋλάνδη. Είναι πολύ αρωματική και όταν είναι μαγειρεμένο είναι λίγο κολλώδες. Συχνά χρησιμοποιείται για τα παραδοσιακά πιάτα της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι διαθέσιμο σε λευκές και καφέ ποικιλίες. Το καφέ ρύζι περιέχει τον φλοιό του, ο οποίος περιέχει ευεργετικές φυτικές ίνες αλλά απαιτεί περισσότερο χρόνο μαγειρέματος.

text
Πολλές ποικιλίες ρυζιού είναι θέμα επεξεργασίας.
Aναποφλοίωτο ή καστανό: Είναι αυτό που έχει υποστεί τη μικρότερη επεξεργασία. Κατά την παραγωγή του αφαιρείται μέρος ή το σύνολο του εξωτερικού σκληρού φλοιού. Με τον τρόπο αυτό διατηρεί τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά του.

Μαύρο ή άγριο: Στην πραγματικότητα δεν είναι ρύζι, προέρχεται από τις κορυφές ενός θάμνου ο οποίος καλλιεργείται στις Η.Π.Α. και στον Καναδά.

Ρύζι Glutinous: Είναι ένα μαύρο κολλώδες ρύζι που η υπέροχη γεύση του το καθιστά ένα από τα αγαπημένα στη Νοτιοανατολική Ασία, όπου χρησιμοποιείται κυρίως για πρωινό, πουτίγκες και άλλα γλυκά αλλά και για Oriental και veggie συνταγές.

Ρύζι κόμε (χακουμαϊ): Είναι Ιαπωνικό κολλώδες ρύζι που χρησιμοποιείται στην παρασκευή σούσι.


                              Τρόποι μαγειρέματος                             

1. Μπορούμε να σοτάρουμε το ρύζι σε λιπαρή ουσία και μετά προσθέτουμε υγρό, μετρημένο με ακρίβεια. Έτσι το πιλάφι δεν λασπώνει, λόγω της λιπαρής ουσίας που απορροφάει.
2. Βάζουμε υγρό μετρημένο με ακρίβεια να βράσει και στη συνέχεια προσθέτουμε το ρύζι, ακολουθώντας τους χρόνους μαγειρέματος που ενδείκνυνται για κάθε τύπο ρυζιού.
3. Βράζουμε το ρύζι σε άφθονο νερό (όχι ζωμό και πάει χαμένος). 
4. Για το σοτάρισμα του ρυζιού, αλλά και για να προσθέσουμε από πάνω στο τέλος, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ελαιόλαδο ή βούτυρο ή και τα δύο μαζί.

                                  Συμβουλές                                    

1.  Όταν χρησιμοποιούμε ρύζι τύπου Καρολίνα ή Νυχάκι καλό είναι να το ξεπλένουμε, πριν το μαγειρέψουμε, κάτω από τρεχούμενο νερό σε σουρωτήρι. Με τον τρόπο αυτό, απομακρύνουμε σημαντική ποσότητα από την «κόλλα», το άμυλο των κόκκων του ρυζιού και πετυχαίνουμε να έχουμε ένα αποτέλεσμα χυλωμένο, αλλά όχι λασπωμένο. Στις υπόλοιπες ποικιλίες το πλύσιμο δεν είναι απαραίτητο.
2.  Το υγρό, νερό ή ζωμός που θα προσθέσουμε στο σοταρισμένο ρύζι, είναι καλό να είναι πολύ ζεστό ή βραστό, ούτως ώστε να μη διακοπεί το μαγείρεμα και χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να επανέλθει το φαγητό και πάλι, στο σημείο βρασμού.
3.  Αφού σκεπάσουμε την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε τη φωτιά σε μέτρια προς χαμηλή θερμοκρασία. Έτσι, δεν κινδυνεύουμε να μας κολλήσει το ρύζι, ή να εξατμιστούν τα υγρά του πιο γρήγορα.
4.  Φροντίζουμε να μην ανοίγουμε την κατσαρόλα συνέχεια. Αν έχουμε αμφιβολία εάν φτάσουν τα υγρά, ελέγχουμε το ρύζι περίπου στη μέση του χρόνου μαγειρέματος. Αν χρειαστεί, συμπληρώνουμε λίγο ζεστό νερό ή ζωμό.
5.  Όσον αφορά στο αλάτι, 1 κουτάλι γλυκού, αλάτι σε 1 λίτρο υγρό, δηλαδή για 350 γρ. ρύζι. Πάντα στο τέλος δοκιμάζουμε και προσθέτουμε κι άλλο αν χρειαστεί.

Πηγή:www.inside.gr
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014.


ΚΕΦΙΡ: Ένας διατροφικός θηασαυρός

Κεφιρ: Ένας διατροφικός θησαυρός
Το κεφίρ παράγεται από οποιοδήποτε τύπο γάλακτος (αγελαδινό, πρόβειο, κατσικίσιο κ.λπ.) με τη χρήση κόκκων κεφίρ, μιας αποικίας δηλαδή φιλικών βακτηρίων που στην όψη μοιάζει σαν κουνουπίδι.
Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες κεφίρ και έτσι, ανάλογα με τον τύπο βακτηριδίων που θα χρησιμοποιηθούν, το ρόφημα θα αποκτήσει διαφορετικές οργανοληπτικές και θρεπτικές ιδιότητες, αλλά και διαφορετικό χρώμα, οσμή και γεύση. Είναι ένα φυσικό προβιοτικό προϊόν με υψηλή θρεπτική αξία που αφομοιώνεται εύκολα από τον οργανισμό.

Περιέχει σημαντικές ποσότητες ασβεστίου, μαγνησίου και φωσφόρου, λόγω του γάλακτος που περιέχει, ενώ είναι πλούσιο σε βιταμίνες, όπως την πυριδοξίνη, βιοτίνη, φυλλικό οξύ και τη βιταμίνη Β12.

Οι πρωτεΐνες του είναι υψηλής βιολογικής αξίας, που αφομοιώνονται εύκολα από τον οργανισμό μας. Αν και βασίζεται στο γάλα, ωστόσο είναι κατάλληλο για όσους έχουν δυσανεξία στη λακτόζη, επειδή περιέχει ελάχιστες ποσότητες λακτόζης, ενώ ένα μέρος της λακτόζης του γάλακτος πέπτεται από τα βακτήρια και τις ζύμες του κεφίρ στο έντερο. Εκτός από το ρόφημα όμως, υπάρχει και το συμπυκνωμένο κεφίρ, αντί επιδορπίου, που περιέχει βακτήρια με πολύ σημαντική προβιοτική δράση.
Το κεφίρ, που συνιστά μία πλήρως ισορροπημένη τροφή, παρέχει ευεργετικά βακτηρίδια και ζύμες, συμβάλλοντας στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Έχει διαπιστωθεί ότι η συστηματική χρήση του έχει την ιδιότητα να επιδρά σε ολόκληρο το σώμα, συμβάλλοντας σε ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα.

Παράλληλα, ενισχύει την πέψη και προωθεί την ομαλή λειτουργία των εντέρων, δημιουργώντας ένα υγιές πεπτικό σύστημα απαλλαγμένο από τη δυσκοιλιότητα.


Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014
Για το Gastronomion Κώστας Σουλιώτης

ΣΤΕΒΙΑ


Μια νέα γλυκιά επανάσταση στην καθημερινή μας διατροφή
Στέβια: Μια νέα γλυκιά επανάσταση;

Τι είναι η στέβια ; 

Είναι ένα μικρός πράσινος θάμνος, κατάγεται από τη Λατινική Αμερική και τα φύλλα του περιέχουν διάφορες γλυκαντικές ουσίες, όπως η "στεβιοσίδη" και η "ρεμπαουδιοσίδη", που την καθιστούν δεκάδες φορές γλυκύτερη από τη ζάχαρη, με τη διαφορά ότι δεν έχει καθόλου θερμίδες. 
Το 2011 η Ευρωπαϊκή Ένωση ενέκρινε τη χρήση της στέβιας σε τρόφιμα και ποτά και το ερώτημα είναι ένα: μπορεί η στέβια να αντικαταστήσει τη ζάχαρη; Ο χημικός τεχνολόγος τροφίμων Σπύρος Χατζής μας απαντά στα ερωτηματά μας. 

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της στέβιας;

Πρόκειται για μια φυσική γλυκαντική ύλη. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποια άλλη φυσική, καθώς όλες οι άλλες που κυκλοφορούν είναι τεχνητά φτιαγμένες στο εργαστήριο ή στο εργοστάσιο. Η καλλιέργεια της στέβιας σήμερα δεν είναι διαδεδομένη. Για παράδειγμα αν μια μεγάλη βιομηχανία που παράγει χυμούς αποφασίσει να αντικαταστήσει ολικώς τη ζάχαρη με στέβια δεν μπορεί να το πραγματοποιήσει. Υπάρχει έλλειμμα. Πιστεύω ότι δεν αναπτύχθηκε κυρίως για λόγους οικονομικούς, καθώς ήταν ανεπτυγμένα πολύ τα τεχνητά γλυκαντικά. Στην Ιαπωνία βέβαια χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια. Για να αρχίσει να μεγαλώνει η χρήση της, πρέπει να μπούμε σε μια άλλη λογική. Αν εμείς έχουμε μάθει να τρώμε κουλουράκια με ζάχαρη, δεν είναι εύκολο να μεταπηδήσουμε κατευθείαν στα κουλουράκια με στέβια. Θέλει χρόνο. 


Ένα κουταλάκι ζάχαρης σε πόση ποσότητα στέβιας αντιστοιχεί;

Σε πολύ λίγη. Καταρχήν αυτό που λέμε καθαρή στέβια δεν υπάρχει σαν προϊόν. Πρόκειται για μια γενικότερη ονομασία, ώστε να καταλαβαίνουμε γιατί πράγμα μιλάμε. Τα προϊόντα αυτού του φυτού είναι η "στεβιοσίδη" και η "ρεμπαουδιοσίδη". Το πρώτο είναι 200 φορές γλυκύτερο από τη ζάχαρη και το δεύτερο 400 φορές. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το προϊόν που πουλιέται στον καταναλωτή δεν είναι καθ’αυτό το καθαρό προϊόν, καθώς περιέχει προσμίξεις ουδέτερων διογκωτικών, όπως είναι για παράδειγμα η "ερυθριτόλη" παράγωγο φρούτων, με χαμηλές θερμίδες και χωρίς γλυκύτητα. Οπότε βάζουμε μια τεράστια ποσότητα "ερυθριτόλης" με λίγη στέβια, για να μπορέσουμε να πάρουμε μια κουταλιά από αυτό το μείγμα που να αντιστοιχεί στη γλυκύτητα της ζάχαρης. Αν παίρναμε τη στέβια στην καθαρή της μορφή επειδή είναι πολύ γλυκιά θα χρειαζόμασταν ένα κουταλάκι 400 φορές μικρότερο για να τη χρησιμοποιήσουμε. Εξ’ου λοιπόν και η χρησιμοποίηση διογκωτικών, για ευκολία χρήσης λοιπόν. Με το παραπάνω παράδειγμα αντιλαμβανόμαστε το υψηλό ποσοστό γκυκύτητας της στέβιας. 




Στην ελληνική αγορά σε ποιες μορφές συναντάμε τη στέβια;

Υπάρχουν τα στικάκια σε μικρές και μεγάλες συσκευασίες, σε φακελάκια αλλά και σε συσκευασίες του κιλού. Συνιστώ πάντως να μην αγοράζουμε από μαγαζιά που πουλάνε χύμα.

Στη ζαχαροπλαστική, μπορεί σήμερα να χρησιμοποιηθεί η στέβια;

Όχι, σε όλες τις περιπτώσεις ακόμη. Δεν έχουμε βρει τον κατάλληλο τρόπο, χρειάζεται έρευνα. Προς το παρόν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνταγές που δεν χρησιμοποιούν τη ζάχαρη ως διογκωτικό μέσο, αλλά μόνο για γλύκανση. Ας πούμε, δεν μπορείς να κάνεις μαρέγκα γιατί έχει άλλες ιδιότητες ο κρύσταλλος της ζάχαρης από τους κρυστάλλους της στέβιας. Όπως αναφέρθηκε και στο συνέδριο όταν για αιώνες έχει αναπτυχθεί μια μαγειρική και μια γαστρονομία σε μια βασική παράμετρο όπως η ζάχαρη, δεν μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή. Χρειάζεται  έρευνα, να βρεθούν οι κατάλληλες συνταγές που θα χρησιμοποιήσουν και θα αναδείξουν  τα καλά της στέβιας.



Πηγή: ΒΗΜΑgourmet
Επιμέλεια: Gastronomion 04-04-2013